Εγώ ξέρω πως αλάνθαστος πολιτικός δεν υπάρχει. Το ξέρω γιατί μόνο ο άπραγος άνθρωπος δεν κάνει λάθη.
Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι παλαιότερα δεν έδωσαν την ευκαιρία σε έναν μεγάλο πολιτικό να ολοκληρώσει το όραμα του, επέλεξαν τις εύκολες λύσεις υποκύπτοντας στον λαϊκισμό καλλιεργώντας μεγαλύτερο έδαφος στον συνδικαλισμό, στο ρουσφέτι, στην ουτοπία λεφτόδεντρων που μάστισε την Ελλάδα και την επόμενη γενιά μας.
Σαν σήμερα «έφυγε» ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Ο μοναδικός Έλληνας πρωθυπουργός που είπε αλήθειες από το βήμα της Βουλής για την δημοσιονομική, οικονομική καταστροφή που θα ερχόταν, και για το γεγονός ότι θα καταλήξουμε επαίτες της ΕΕ….κάποια στιγμή.
Ήμουν μικρή.
Θυμάμαι τον πατέρα μου, όποτε μιλούσε ο Μητσοτάκης στην τηλεόραση να ανεβάζει την ένταση της, και ο απόηχος της τόσο χαρακτηριστικής φωνής του, ο επιβλητικός πολιτικός του λόγος να γεμίζει με αντίλαλο όλο το σπίτι.
Ήταν ο άνθρωπος που με κέντρισε σαν κοριτσάκι μικρό θυμάμαι, να εστιάσω, να ανακαλύψω, να ενδιαφερθώ για την πολιτική και τι σημαίνει – ΨΗΦΙΖΩ.
Ένας απο τους λόγους που αγαπώ τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι γιατί εκτιμώ πως φιλτράρισε μεγαλώνοντας, τα καλά στοιχεία του πολιτικού πατέρα του και τώρα σαν πολιτικός της δικής μου γενιάς, εμπνέει τους νεότερους, με ένα ξεκάθαρο φάσμα πολιτικών αξιών και το εκτόπισμα ενός σύγχρονου, σοβαρού πολλά υποσχόμενου πολιτικού ηγέτη που η Ελλάδα μπορεί εμπιστευθεί.
Ξεκάθαρα μαζί του, σταθερά,τολμηρά, μπροστά. 
