Η τοποθέτηση του Α. Δρυμιώτη ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο ένα σημαντικό τμήμα του αγροτικού κόσμου έχει εθιστεί σε ένα καθεστώς διαρκούς επιδότησης, που συχνά λειτουργεί ως υποκατάστατο βιώσιμης παραγωγής.
Οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις, όσο δικαιολογημένες κι αν προβάλλονται από τους εκπροσώπους τους, μοιάζουν πολλές φορές να αγνοούν το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του εισοδήματος του κλάδου προέρχεται από ευρωπαϊκά κονδύλια και όχι από ανταγωνιστικότητα ή επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό.
Η εξάρτηση από τις ενισχύσεις έχει διαμορφώσει μια νοοτροπία στασιμότητας, όπου αντί για σχέδιο και αναδιάρθρωση, κυριαρχεί η λογική της μόνιμης διεκδίκησης και της πίεσης προς το κράτος για περισσότερα χρήματα, ανεξαρτήτως αποτελεσματικότητας.
Έτσι, αντί ο αγροτικός τομέας να εξελιχθεί σε πραγματικό πυλώνα ανάπτυξης, εγκλωβίζεται σε μια κουλτούρα που προτάσσει την αποζημίωση αντί της προόδου.
