Ηρωολατρεία χωρίς ερωτήσεις – το μόνιμο πολιτικό μας αυτογκόλ
Η κατασκευή «ηρώων» χωρίς ερωτήσεις είναι ίσως η πιο επικίνδυνη πολιτική συνήθεια της ελληνικής κοινωνίας.
Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου
«Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός»
Η τελευταία μέτρηση της Interview προκάλεσε έντονη συζήτηση, όχι τόσο για τις επιμέρους διαφορές των ποσοστών, όσο για το τι πραγματικά αποτυπώνει.
«Άλλο η κάθαρση και άλλο η κατεδάφιση»
«Ήρθε η ώρα να φύγουν όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι και να κυβερνήσει μία από μας». Η φράση δεν ειπώθηκε σε πάνελ ή σε προεκλογική συγκέντρωση. Ειπώθηκε πίσω από τον πάγκο ενός περιπτέρου,
Πόσο ώριμοι είμαστε;
Θα μου πείτε ότι δεν αρκεί να το παλέψουμε εμείς, πρέπει να βοηθήσει και το κράτος
Κι όμως, τελικά γίνεται
Έχω μια φίλη που εργάζεται στον χώρο του θεάματος. Ο άντρας της ανοσοκατεσταλμένος, η κόρη της μαθήτρια γυμνασίου
Αισιόδοξοι μπροστά σε μια πελώρια κρίση
Η επιστροφή στην κανονικότητα που όλοι περιμένουμε ως λύτρωση, δεν θα είναι τίποτα άλλο από την είσοδο μας στο μακρύ και στενάχωρο τούνελ της οικονομικής κρίσης
Το ένα τούνελ μετά το άλλο
Και αφού καταφέραμε να μείνουμε σπίτι μας το Πάσχα, επιβεβαιώνοντας μια πρωτόγνωρη ωριμότητα για τα δεδομένα του «αντάρτη Έλληνα»
Όταν το ελικόπτερο ρίχνει χρήμα
Ας πούμε λοιπόν ότι όλοι μας ξαφνικά γινόμαστε ακραίοι φιλελεύθεροι και αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε την θεωρία του Μίλτον Φρίντμαν, γνωστή ως helicopter money
Στην άκρη του τούνελ
Είχε και μια αίσθηση καινούριας εμπειρίας η οποία μας επιβλήθηκε μεν από τα πράγματα
Δεν πάμε καλά, πάμε όπως πρέπει
Στα χρόνια του κορωνοϊού, το «πάμε καλά» είναι διαφορετικό από το «πάμε όπως πρέπει»
Υπευθυνότητα. Υπευθυνότητα. Υπευθυνότητα
Λίγο πριν ανακοινωθεί την Κυριακή τα βράδυ η ολική απαγόρευση κυκλοφορίας, ένα 90% του ελληνικού λαού έλεγε καθαρά ότι δεν υπάρχει άλλη λύση
Στην αρχή ακόμα ο πόλεμος
Η θέα της κλειστής χώρας είναι πράγματι σοκαριστική
Θα αντέξουμε; Και πόσο;
Τον καιρό που η οικονομική ανάπτυξη κάλπαζε στον κόσμο μας, η Ελλάδα ζούσε το μοναχικό της δράμα με την οικονομική κρίση
