Με αφορμή τη μαύρη επέτειο από τη καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής τον Ιούλιο του 2018, η σκέψη μου ταξίδεψε στα γεγονότα με τα περισσότερα θύματα τα τελευταία 25 χρόνια στην Ελλάδα.
Είναι ωραίοι, είναι καλοντυμένοι, είναι χαμογελαστοί, είναι οικογενειάρχες, είναι σπουδαγμένοι, είναι εργαζόμενοι, είναι ανθρώπινοι, είναι χριστιανοί, είναι Έλληνες.
Γιορτές Ημέρες ανταλλαγής ευχών και δώρων Οι τελευταίες περπατησιές ενός έτους κι οι πρώτες του νέου Για όλους; Αθήνα Η πόλη των αντιθέσεων Όπως κάθε πρωτεύουσα που δε σέβεται τον εαυτό της,
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… Έτσι πιθανόν θα ξεκινήσει και σε εκατό χρόνια ο αυριανός παραμυθάς, το αφήγημα για τα ελληνικά ΜΜΕ. Αλλά τι να πρωτοχωρέσει μέσα. Η ιστορία είναι παλιά.
Δυόμιση χρόνια πριν στηνόμασταν κάθε απόγευμα στις 6 για να ενημερωθούμε για τα τότε ημερήσια διψήφια κρούσματα. Ύστερα γίναν τριψήφια, τετραψήφια, πολυψήφια.
Σε έναν υπέροχο πλαστικό κόσμο αποτελούμενο από συσκευασίες, ρούχα, εξαρτήματα, στήθη, χείλη και τόσα άλλα, τα πλαστικά καλαμάκια δεν χωρούσαν. Και αντικαταστάθηκαν από χάρτινα. Τα τελευταία δεν ρουφάνε, λυγίζουν, διαλύονται. Στις παλιές
Το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς στον Έβρο, στις φλόγες. Από τις μεγαλύτερες προστατευόμενες περιοχές «Natura 2000» με ενδημικά φυτά και σπάνια αρπακτικά πουλιά.
Μάϊος Ο προάγγελος του καλοκαιριού. Άνοιξη, χρώματα, αρώματα, όνειρα, έρωτες και νύχτες πλανεύτρες… Μας αφήσαν ελεύθερους να ζήσουμε το καλοκαίρι μας χωρίς περιορισμούς, τεστ, πιστοποιητικά. Μεγάλη η χάρη του τουρισμού. Αλλά μας